Acıdan kurtulmak aslında o kadar kolay ki... ama bu bencillik olur ben üzemem ki seni... Yağmurdan sonra güneş açar da gök kuşağıyla şenlenir ya gökyüzü yastığıma damlayan her yağmurdan sonra gök kuşağı görmeyi ummuştum ben... bekledim günler haftalar aylar yıllar sürdü... Yılmadım hala da umudum var hiç bitmeyecek kadar hem de... ister ara ister arama seni görmesem bile biter mi sanıyorsun... Ben yıllarca seni uzaktan sevmişim hayallerle yaşatmışım seni şimdi sevgini hissedip gözlerinde kendimi gördükten sonra sanıyor musun ki unutacağım hiçbir şey olmamış gibi yok sayacağım...? Gerçekten inanıyor musun buna? Mutlulukmuş sensiz olabilir mi sanıyorsun senin mutlu olduğunu bilirsem ancak kendime gelirim ancak o zaman hayatıma devam edebilirim... Her an olmasa da aklındayım biliyorum... Özlüyorsun benim gibi... Seviyorsun eminim... Zamanında sensiz hayatı denedim ama seni görünce onun bir hayat olmadığını anladım; sen yoksan hayatın ne amacı var ne yaşanılabilirliği... Sen yoksan ben yokum ki...

İnsan ömrü kaç sene? Bunun kaç senesiydi seninle? Henüz bitmedi hiçbir şey sonunu bile bile yaşıyorum... Göreceksin sen de... Bendeki sen bitmedikçe; sendeki ben bitmedikçe başta Allah izin vermez bitmemize... Ölüme inandığım kadar inandım yaşamaya sen varken bu hayatta fazlasında gözüm olmadı asla... Öyle bir gün gelecek ve geldiğinde göreceğiz sonunu... Ben görüyorum, sıra sen de...

Gözlerine her baktığında sevildiğini gördüğün birine yüreğin yana yana elveda demek mi yoksa inancına karşı durup ölümünü kendi elinle getirmek mi daha kolay? ne çok seçenek var oysa her şeyi bitirmek için... acı çekmek ne kadar anlamsız... Ama bunun sonunda acı çektirmek var yapamıyorsun üzülmesin diye seni seven insanlar; ailen, sevdiğin... Kendinden geçersin de sevdiğinden geçemezsin ya işte öyle yanar durursun, bitiremezsin de... insanlar mutlu olsun yeter ki sorun çıkmasın dersin susarsın, susarsın, susarsın... Suskunlukların bitmez... Ömür biter, zaman geçer... yaşlanmak son değil ölene kadar sevmek varken bitmeyeceğini bile bile beklemek varken... Ölüm de bir son değil... İnanıyorum sonsuzluğa bekliyorum bekleyeceğim... Yüreğinin gülün dikenine saplanıp kanayacağını bile bile gülüne dönme çınar ağacım... O gül seni hep bekleyecek huzurlu ol yeter ki senin mutluluğun yetecek... Ömrüm ömrün olsun...

Olabilecek en güzel şeydi belki; onsuzluğu onunla dindirmek... Ne olabilme ihtimali kalmıştı artık ne de tamamen sonlandıracak yürek... Gitti bir gün tüm gidilen yollardan en uzağa gitti... Bensizliği seçti... Bunu bilmek yetmişti yeni bir hayat bekliyordu artık bizi, birbirimizden uzak yüreğimize yakın... Ne olması gerektiğini dahi bilmezken başladı bu rüyalar; bir gün oluyordu buluşuyorduk, başka bir gün kıskançlık kavgaları daha sonraki gün barışmanın verdiği huzur mutluluk aşk... Derken rüyalarımda kendi kendime yaşar oldum sevgimi, sevgilim rüyamda hep benimleydi seviyordu beni hiç bırakmıyordu Her zaman istediğim gibi yan yana huzurlu ve hep sevgi doluyduk... Ne güzel rüyalardı... Yıllar sürmüş gibi gelirken aslında bir kaç gündü... Sürekli uyur olmuştum rüya görebilmek için sevgilime kavuşmak için... Uyudum uyudum uyudum... Uyku huzurdu mutluluktu... Uyandığımda hatırlamıyordum bile bittiğini yeni rüyamı bekliyordum sadece gözlerini gördüğümde bitiyordu hayatın tüm gerçekliği... ...coming soon...